منم قبول دارم که دایره اش بزرگتره ولی باز هم کارش شبیه به بقیه است ، اما ایجاد یک راهکار برای ارسال لینک و بررسی برای ورود به آن میتواند هم برای بلاگرهای جوان ایجاد انگیزش کند و هم برای خود سایت زمانه هم تبلیغ خوبی باشد ، گرچه که هیچ وقت نمیشود همه را راضی نگاه داشت و این نسل جوان حتی اگرکه به حق هم درخواستشان رد شود ، سروصدا خواهند داد !؟

انشاء الله در یک فرصت مغتنم که مجالی برای نوشتن پیدا کردم ، حتما یک تحلیل مناسب را در این مورد خواهم نوشت و برایتان ارسال خواهم کرد ، فقط نمیدانم از کجا برایتان ارسالش کنم از صفحه تماس با ما در زمانه یا از همین جا ؟

در مورد واژه مافیا هم اشکال در ذات کلمه نیست بلکه اشکال از بد جافتادن واژه در ادبیات است !

سپاس ///// مصطفایی
--------------------
دوست عزیز، از نقد زمانه استقبال می کنم. می توانی نقدت را به همراه راهکارهای پیشنهادی برای بهبود کارها برای خود من بفرستی تا در زمانه منتشر کنیم:
mehdi.jami@gmail.com
- سیب

با سلام به شما جناب جامی عزیز

خواستم از شما خواهش کنم که مطلبی راجع به مافیای وبلاگستان در زمانه یا همینجا منتشر کنید ، چون فکر کنم رفتارشناسی این امر میتواند مفید باشد ، آن هم به این دلیل که گاها در وبلاگستان فارسی مشاهده میکنیم که بلاگرها به جای نوشتن و اطلاع رسانی مفید به مردم به نوشتن برای یک جمع کوچک و خاص که در وبلاگستان اند مبادرت میورزند ، گرچه که این امر ذاتا چیز بدی نیست چون هرشخصی میتواند آزادانه هرچه که میخواهد بنویسد ، لیکن موجب دلزده گی مخطبان وب پارسی میشود هم از وبلاگهای این جنابان و هم از کل وبلاگستان !

متاسفانه ، وبلاگهای ما یا شده اند محل درگیری و قداره کشی یا هندوانه دادن به زیر بغل دوستان و بلاگرها ، بخصوص آنها که در مافیا وبلاگستان دستی دارند نیز به جای تولید محتوایی برای عموم مردم ، خود را محدود به درون این دایره بسته کرده اند .

حال این امر که میشود از تریبون این ابزار برای دفاع یا حمله بر ضد کسی استفاده کرد و یا اینکه خاطرات وبلاگی نوشت و ..... هیچ امر بدی نیست اما هنگامیکه همه وبلاگستان آلوده به آن شوند ، امر خوبی تلقی نمیشود .

حتی از همه بدتر این است که یک جمع محدود که دور هم مفیایی را تشکیل داده اند ، خواسته یا ناخواسته یک نوع دیکتاتوری را بر بلاگستان تحمیل کرده اند و آن هم به این صورت که مداوم به همدیگر لینک میدهند و اجازه ورود هیچ کس دیگری را به درون جمعشان را نمیدهند مگر از دوستان آشنایان ! ؟

و اکثرا هم معتقدند که وبلاگستان یعنی همین چند وبلاگی که در این دایره قرار دارند ، در نتیجه این عمل هم اجازه رشد ابتکاری به وبلاگهای جوان و خارج از این دایره داده نمیشود و دایره به جای بزرگترشدن همیشه دریک حد ثابتی باقی می ماند و هم باعث راه افتادن دوگروه مجزا از هم در وبلاگستان فارسی میشود ، یک گروه خودی ها و گروه دیگر غیر خودی ها و نتیجه این امر هم چیزی نخواهد شد جز نابودی ضعفا و نامیدی ایشان از نشر مطالب و ادامه کارشان و همچنین در درازمدت نابودی همان جمع خودی ها ! به دلیل مبتلا شدن به یک نوع بیماری روانی که من دوست دارم آن را تب وبلاگی سیاه بگذارم !

البته جا دارد این را نیز خاطر نشان کنم که صرف داشتن این مافیاها نیز بد نیست ( چون میتوانند جمعی تاثر گذار را در همه عرصه های اجتماعی به راه بی اندازند ) و حتی صرف دسته بندی وبلاگهای پرمحتوا از بیمحتوا نیز بد نیست ( چون باعث ایجاد انگیزش برای نویسندگان جوان میشود ) اما اینکه ما یک دسته راه بیاندازیم و در آن دسته بسیاری وبلاگ بی محتوا را به دلایل بسیار بزرگ کنیم و وبلاگهای پرمحتوای دیگر را به دلایل بسیارتر در خارج از دایره قرار بدهیم ، بی شک کار نکوی و مفیدی برای آینده این وب جوان نخواهد بود ( این را به شما میگویم چون در وبلاگ چراخان رایدیو زمانه این امر خواسته یا نواخواسته در حال جریان است )

ما با داشتن مخاطبانی تبل ، پرتوقع ، کمتر رشد یافته ازنظر مبانی عقیدتی و نیازمند به هرگونه محتوایی آن هم به این دلیل که به غیر از اینجا در هیچ کجای دیگر منابع درست اطلاعاتی در اختیار ندارند باید برای گذر از این وضعیت کنونی دست به تولید محتوایی مناسب برای رشد فکری و اندیشه ای آنان بکنیم .

اگرچه که رسالت یک وبلاگ و وبلاگنویس این نیست اما در مکانی که هیچ گونه اطلاعاتی اجازه نشر پیدا نمیکند مگراینکه از کانل خودی رد شود و محدودیت اطلاعاتی مجوب به محدودیت فکری و اندیشه ای نیز شده است ، باید کاری کرد .

این همه رنج ها که ما میکشیم از سر این حاکمین و این آن ، نه به خاطر آنان است بلکه به خاطر درک پایین خود ماست ، لذا در این برحه حساس وبلاگستان باید به جای بادمجان دورقاب چیدن و جنگ و دعوا راه انداختن و ....... به دنبال یک راه درست برای اعطلای فرهنگی و فکری این جامعه درحال سقوط باشد .

جناب جامی ، نمیخواستم سرتان را با این سطور بلند درد بیاورم ، اما چه کنم که درد بسیار است و سخن هم بسیار اما وقت تنگ است و گوش شنوا نیز اندک !

بنده از شما مصرانه خواستارم که یک حرکت درخوری در این زمینه انجام بدهید و استارات این کار را بزنید چون خوشبختانه یک ابزار محدودی برای این کار دارید .

برفرض مثال میتوانید همین بخش وبلاگ چرخانتان را در زمانه بهینه تر کنید و اجازه ورود وبلاگهای دیگر به غیر از وبلاگهای مافیا را بدهید ، وبلاگهای گمنام را به صورت چرخه ای معرفی کنید و همچنین بخث های رفتارشناسانه و نقدهای درونی در وبلاگستان را که چرا دارد از مخاطب اجتماعی اش دور میشود و فاصله میگیرد ؟ را براه بی اندازید و ....
-----------------------------
برادر، این مافیای ما بیش از همه بلاگ چرخان های دیگر وبلاگ دارد بعنی نزدیک به 570 وبلاگ. ولی در باب مورد اشاره هم خوب است خودتان دستی بالا بزنید تا زمانه منتشر کند و البته کمی هم در باره مافیایی خواندن گروههای وبلاگی تجدیدنظر کنید. - سیب
با سپاس از شما ///// مصطفایی بلاگر نگاه نو

نکات درست و خوبی را اشاره فرمودید. تنها دو نکته تکمیلی: اول آنکه وبلاگ رسانه نیست و در نتیجه توقع کاری رسانه ای مثل نوشتن در باره یک خبر از آن درست نمی باشد. دوم آنکه مگر چند درصد مردم ما بطور جدی اخبار سیاسی را دنبال می کنند؟ وبلاگ که سهل است (بنظر بنده وبلاگ خوانان داخل کشور حتی کمتر از 0.1 درصد می باشد.) عامه مردم ما اینگونه اخبار را دنبال نمی کنند.
-------------------------
منظورتان این است که وبلاگ رسانه جمعی به معنای متداول آن نیست وگرنه وبلاگ رسانه هست. - سیب

سلام آقای جامی. متاسفانه با مواردی که توی این یادداشت گفتید، موافق نیستم و فکر می‌کنم که لازم است توضیح بیشتری بدهم. من فکر می‌کنم که شما یادداشت من را باید دقیق‌تر می‌خواندید. از آن جهت که شکایت من از مردم نبود، که غم نان و مشکلاتِ اجتماعی برای مردم، خصوصاً مردمِ کوی و برزن آن‌قدر زیاد است و مهم، که یادعلی و یادعلی‌ها در آن گم می‌شوند و نمی‌شود که منِ نوعی از همسایه‌ام انتظار داشته باشم که غم بی‌بنزینی و بی‌کاری‌اش را ول بکند و بچسبد به آزادی بیان و خیال و اندیشه! اما این اتفاق به جامعه‌ی ادبی مربوط می‌شود. با نویسندگان ارتباط مستقیم دارد. یادعلی بهانه‌ست... موضوع ِ نگران کننده اتفاقی‌ست که در پشت اسم یعقوب یادعلی و رمان آداب بی‌قراری دارد می‌افتد. آیا این جامعه‌ي ادبی نباید نگران بشود؟ نباید واکنشی نشان بدهد؟ امروز اسم یعقوب یادعلی به میان آمده. فردا نویسنده‌ی دیگری به خاطر زن ِ جنوبی در رمانش باید دادگاه برود؟ یا نویسنده‌ی دیگری به خاطر یک دزد مثلاً شمالی؟ نویسندگان و روزنامه‌نگارانی که موقع توهین به گلشیری تمام ِ هم و غم‌شان را گذاشتند برای اعتراض، نمی‌توانند به این اتفاق شوم در حوزه‌ی فعالیت خودشان هیچ واکنشی نشان بدهند؟ به هر صورت، من هم که آن یادداشت را نوشتم، مخاطب گلایه‌هایم، نه مردم عادی که جامعه‌ی نسبتاً کوچک ِ ادبی بود که قبل‌ترها نشان داده بودند که بلدند برای بعضی چیزها اعتراض کنند، وگرنه همین انتظار را هم از آن‌ها نداشتیم. فکر می‌کنم طبیعی باشد که از افراد جامعه‌ی کوچک ادبی بخواهیم که نسبت به اتفاقی که دارد برای همه‌شان و همه‌مان می‌افتد نه حتا واکنش، که اظهار تاسف حتا بکنند...

سلام استاد! خوبین؟! با دلایل شما موافقم! یاد علی را خیلی وقت پیش خوانده‌ام و الان چیزی یادم نیست جز اسمش! خب چه می‌شه کرد؟!

راستی! سیب هاتان همواره سرخ! دات کامی پرشین بلاگی آدرس وبلاگ من را به دات آی آری تبدیل نکرده‌اید چرا؟! وانگهی؟!

مساله یادعلی گم شده است زیر هزار چیز دیگر مردم ما مجال دل سوزاندن ندارند چه اسانلو چه یادعلی چه دانشجویی که قرار است شکنجه بشود بیزار شده ایم از واکنش دیگر

موافقم

بنظرم تا يه مساله براي كسي وبلاگ نويسي دغدغه نباشه نمي تونه ازش بنويسه! اين همه اعدام و هزار تا بدبختي ديگه نزديك تر و ملموس تر از اين مشكلاتي هست كه مريم خانوم گفته!!!

استاد عزيز
اين سوال را وقتي مطرح مي كنند كه موضع ديگري مد روز مي شود و همه براي آزادي بيان ميان وسط. مگر ساقي قهرمان را چند نفر مي شناسند. ساقي قهرمان معروف تر است يا يعقوب يادعلي؟ استاد قصه اينه كه ما آدماي آزاديخواهي نيستيم ، وگرنه آزادي همه آدما برامون يك جور بود . شما براي آزادي بيان ساقي قهرمان بلافاصله واكنش نشون دادين اما براي يادعلي دارين توجيه مي كنين . مي دونم كه اينو منتشر نمي كنين ، چون شما رو تو راديو زمانه امتحان كرده ام . كامنت مخالف را وقتي مخالفتش اساسي باشه منتشر نمي كنين . مگه اين كه فحش بده و به خاطر مظلوم نمايي منتشر كنين