شکر ايزد که به اقبال کله گوشه گل نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد
آزادی گنجی آزادی کلمه حق در برابر سلطان جائر است. آزادی زندگی است. پايان عصر انقلاب يک نفره است. پيروزی نقد همراه-با-ستايش است. پيروزی اميد است. ما همه با گنجی رشد کرديم. اين نوروز است. روز نو. اين نوروز بر همه آنها که با اين مرد دم زدند و به سلامت و آزادی او و به رنج خانواده اش انديشيدند مبارک باد!
پس نوشت: 1 گنجی اسطوره روزگاری است که اسطوره ای ندارد؛ علی اصغر سيدآبادی، هنوزسيدآبادی می گويد هنوز چيز دندانگيری در باره گنجی نوشته نشده است. به نظرم اين حرف بجز توصيه به نوشتن و انتظار آن واگوی حال جمع است. شادمانی بهترين متن است. چرا؟ می ترسم بگويم و بگوييم و بگويد و گنجی را دوباره از دست بدهيم! گنجی هميشه حس و هيجان و عواطف ما را به اندازه ذهن و تحليل و مخالفت و موافقت ما برانگيخته است. همين حالا را اگر بگيريم فکر کنم کمی نياز داريم نفس راحت بکشيم. از کاری که به سامان آمد. کاری که می توانست با مرگ پوچ گنجی خاتمه يابد با زندگی پرتکاپوی او مدل تازه ای از تغيير در روش اعتراض را ثبت کرده است. او سرمايه ماست. آن را بايد حفظ می کرديم. بايد حفظ کنيم. گفتم که. همه ما -و نه فقط خودش- با او رشد کرديم. بعد هم گنجی شش سال دويده است. بگذاريم هم او هم ما کمی استراحت کنيم. دست کم تا پس از نوروز! اين روزها را به خانواده گنجی و خانواده های خودمان ببخشيم و فراغتی و کتابی و گوشه چمنی و دستمان رسيد يار نازک-بدنی!
2 مردی که هميشه لبخند می زند، اين هم عکس های جديد گنجی باز هم از کسوف (قامت اش مثل قلم نی باريک شده است)
آزادی گنجی رابه خانواده گنجی ومردم ایران تبریک می گویم .امیدوارم که ما همه، صداقت ویک رنگی وایثار را از او یاد بگیریم.
Posted by: ایرانی at March 18, 2006 6:29 PM
تو آتش اسطوره سازي خوب خودسوزي مي كنيم. تبريك به اكبر گنجي به خاطر صبرش و تسليت به شما كه يكي از مهمترين سوژه هاي ژورناليستيتون كم شد.
* فکر نمی کردم کسی با نام و نشان خود چنين کامنتی بگذارد. ولی گذاشته است. خدا را شکر که مساله گنجی فقط مساله صبر او بود و مساله سوژه ما و مساله ديگری در بين نبود! - سيبستان
سلام جناب جامي . من هم به سهم خودم اين آزادي را به همه تبريك مي گويم . من چند روزي به اينترنت دسترسي نداشتم امروز كه سر زدم ديدم كه در پست هاي قبلي لطف داشتيد و من را شرمنده ي مهر خود كرديد . خوشحالم كه عزيزاني چون شما وبلاگم را مي خوانند اين مايه ي فخر من است . ممنونم . راستي ؟ من نامه اي براي شما دادم كه حاوي پيغامي از طرف استاد " دولتمند " بود . رسيد؟ شاد باشيد و سرفراز . با احترام . راوي
