تابويي شکسته است يانه، اصل ماجرا نيست. فقط پرونده فلاکت و مصيبتي که دولت احمدي نژاد و رهبر مسئول ايجاد آن هستند، کامل تر شده و از حضور و سخنراني آقايان افشاري و عطري به عنوان شهادتي براي
استناد به آن استفاده شده و خواهد شد.

دوري از قدرت كه مي گفتند همين بود.
ظاهرا به قول يكي از آقايان دوستان دفتر تحكيم اتفاقاهميشه چسبيدن به قدرت را انتخاب كرده اند. حالا هم با بي دولت شدن اصلاح طلبان اين دوستان رفته اند دم قدرتي را كه از نظر آنان به زودي مستقر خواهد شد ببينند.
آقاي افشاري آقاي عطري دست كم نفرماييد كه مردم را نمايندگي مي كنيد.
ايرباس - فاو - تحريم- سقوط دولت مصدق و ... باز هم بگويم.

کدام تابو را جناب جامی ؟!ظاهرا این تابو شکنی معیاری متداول برای تحلیل حرکات سیاسی ژان گولریستی این روزهای جوانان وطن شده است . اما مگر آن آقای بندباز مدتی پیش سفر شخصی اش به اسرائیل را تابوشکنی نخوانده بود و مگر ان موقع در نقدش نگفتیم که تابوشکنی اگر مبتنی بر حقیقتی نباشد به مفت نمی ارزد؟!
از تابوشکنی گذشته چه الزامی وجود دارد که پیام صلح طلبی و اصلاح طلبی ما به گوش سنای آمریکا و نه مثلا مجلس کویت یا نمی دانم مجلس ترکیه برسد؟ جز این است که این دو تا آدم مرکز قدرت را تشخیص داده اند و رفته اند امان نامه بگیرند (برای خودشان یا ملت؟ فرقی هم نمی کند) کاش یک ذره از همت رفقا برای تابوشکنی از طریق سفر کردن به مناطق خوش اب و هوا مصروف شکستن "تابوي" ولی فقیه و دیکتاتوری مذهبی می شد. اکبر گنجی می تواند در این مسیر بعنوان یک معیار معرفی شود. به شمارش سرکار خانم شفیی پنج روز تا آزادی اش مانده .

سلام
حضور افشاري و عطری در سناي آمريكا قابل درك است؛ نه از آن رو كه عقلانيتي در اين كار نهفته باشد و سودي متوجه ملت ايران نمايد؛ بلكه به خاطر اينكه ايشان از جانب حكومت، فشارها و صدمات زيادي را متحمل شدند؛ و مي‌توان اين رفتار را واكنشي در قبال آن برخورد‌هاي ناصحيح دانست. انتظار رفتاري برامده از عقلانيتي ناب از هيچ انساني عقلاني نيست؛ انسانها غالبا اسير عواطف و احساسات‌، منافع، خوشآيندها و بدآيند‌هايند؛ عواطفي كه البته در جوانان غلياني افزون‌تر دارد. من وقتي رفتار برخي از مسؤولين نظام را مي‌بينم كه چگونه راه را بر گفتگو و تعامل با منتقدين مي‌بندد؛ و از آنان سكوت و رضايت مي‌طلبند، به سختي مي‌توانم رفتار افشاري و عطری را شماتت كنم. ...
اما مي‌دانم كه كار آنان اگر خسارت‌بار نباشد، هيچ سودي به حال مردم ايران نخواهد داشت، مي‌دانم كه دموكراسي آمريكايي در دنيا تا كنون ميليون‌ها قرباني گرفته است؛ هنوز تأثيرات‌ تلخ برش‌قهري در روند تحولات اجتماعي ـ سياسي ايران را كه با كودتاي آمريكايي بر ملت ايران تحميل شد، شاهدم و مي‌‌دانم كه آمريكا دلارهايش را براي رضاي خدا و خلق خرج نمي‌كند. گفتگو با چنين كشوري آن هم از موضعي آنگونه حقيرانه، بي‌توجهي به واقعيات و حاصل گذري عاطفي و روانشناختي است.
نمي‌دانم تا به كي بايد شاهد رفتارهاي راديكاليستي و خسارت بار عناصر مرتبط با دفتر تحكيم باشيم. نگاهي به سوابق اين تشكل نشان مي‌دهد كه اين دفتر در هر دوره‌اي و در چارچوب هر گفتماني كه وارد شده، سويه افراط و هيجان انقلابي را ـ هر چند در جامه‌ اصلاح‌طلبانه ـ‌ به نمايش گذارده است.

سلام.
حرف شما در مورد اين كه كسي مي بايست اين تابو را مي شكست درست است اما به نظر من آقايان افشاري و عطري (با احترام به رنجي كه تا كنون كشيده اند) حق ندارند خود را نماينده ي مردم ايران معرفي كنند چون مردم ايران هيچگاه ايشان را نماينده ي خود نداسته اند. اين آقايان حتا نماينده ي جنبش دانشجويي ايران هم نيستند چون اولآ دانشجوي ايران نيستند ثانيآ جنبش دانشجويي هميشه استعمار گريز و استقلال طلب بوده و هميشه با دست به دامان بيگانه شدن و مخصوصآ كشورهاي استعمارگر (چه مدرن و چه كلاسيك) مبارزه كرده است. جنبش دانشجويي كجا و پناه بردن به دامان آمريكا كجا؟

* من از دوستانی مانند شما دو سوال دارم اولا اينکه اگر گفتگو با لحاظ کردن شرايط باشد با استقلال طلبی چه منافاتی دارد؟ دوم اينکه اگر آمريکا منتظر ما نماند که تصميم به گفتگو بگيريم يا نگيريم به نظر شما برای مهار خسارتهای احتمالی مقابله آمريکا با ايران راه بهتر کدام است؟ - سيبستان

سلام ...
نمی دانم چه شده است که این دو بزرگوار به عنوان نماینده طبقه متوسط و آغازگر مذاکره و مصالحه با غرب دلچسب معرفی شده اند اما خود نیز خوب می دانید که امثال این بزرگواران یک شعار اساسی دارند :
دموکراسی به هر قیمت !
تاریخ همه چیز را روشن خواهد کرد ...
یا حق

اقای جامی شما از ایرانی هایی استفاده کنید که خادم دمکراسی هستند نه خاین ملت ایران

اما عطری و افشاری بعنوان دو دانشجوی پیرو مصدق!! !در روز ملی شدن نفت بسناتورهای امریکایی
دخیل بستند مثل همه مخالفان انقلاب و ضد انقلاب داین مردم ایران که استقلال را جلو تر ازادی
فریاد زدند را در کارشان راسخ تر و اندو دوست شما را در رده ضد استقلال ایران و نوکری و بندگی امریکا

متاسفم که دروغ میگویی و پرچم امریکا را که روی قلبت خالکوبی شده را نشان نمیدهی

یکی از کارهای ارزشمند از طرف این بچه ها بود چه به اسم جنبش دانشجویی یا به هر اسم دیگری. متاسفانه این برائت جستنهای سعید حبیبی از این حرکت حال آدم را بهم می زند. البته می توان او را درک کرد بلاخره در ایران است و باید همان بدنه ی نحیف انجمن را زنده نگه دارد. ولی کار آن بچه ها هم حرف نداشت. خلاصه و شسته رفته از آمریکایی ها خواسته اند که به ایران حمله نظامی نکنند. اما در تغییر رژیم فعلی همراه مردم باشند. حرف بدی نزده اند. خدایشان نگه دارشان باد

سلام تا حدود زيادي با نظراتتان موافق هستم. كسي بايد كاري كند و الا اين خشك مغزان حاكم و آن لات هاي جمهوري خواه به تيپ و تبار هم مي زنند و اين ميان ملت ايران هستند كه بايد هزينه حماقت هر دو گروه را از جيب مباركشان پرداخت كنند و تازه بعدش هم بار شماتت هر دوطرف دعوا كه "شما مردم مقصر بوديد" را از هر دو طرف شنيده و بر دوش بگيرند.

ِDear Mr Jami
Like it or not, many people (including authors (Behnood for instance and politicians e.g SHirzad see them as the representative of Student movement.
You see this movement as a lobby, but to do lobbying you have to do it from with. Do you belive encouraging US to sanction us (any sort of sanction) is a dialog
I wish I could write more, but this framework is not convenient especially to put
., and this sort of things

دفتر تحكيم با همه‌ي وضعيت در هم و بر همي كه دارد بالاخره روزگار مي‌گذراند تا بلكه با بازسازي خود به دوران شكوفايي تاثيرگذاري در عرصه‌ي سياسي بازگردد، اما این دو عضو سابق چه‌ها كه نكردند با آن؛ شركت در جلسه‌ي سناي آمريكا و استمداد از آنها براي دخالت در امور داخلي ايران.

افشاري و عطري واقعا هر آنچه در توان داشتند براي سوءاستفاده از نام تحكيم گذاشتند و چه ناراحت كننده است مدعياني اينچنين كه تشتشان سالهاست از بالاي بوم افتاده بود دير از اين مجموعه كنار گذاشته شدند. مطمئنم هيچ مخالفي نمي‌توانست با بدنه‌ي نحيف فعلي انجمن‌هاي اسلامي دانشجويان و دفتر تحكيم وحدت اين چنين كند كه آن دو مدعي كردند.

مانده‌ام عجب كه يعني اين دو مدعي پرچمداري جنبش دانشجويي در سالهاي گذشته كمترين فهمي از وضع موجود ندارند كه با پشنوانه‌ي سالها عضويت در دفتر تحكيم وحدت اينچنين دست به پيش بيگانگان دراز مي‌كنند و گذشته از اين درخواست حقيرانه، به نام «دانشجوي فعال سياسي» موجب فشار بر فعالان دانشجويي داخلي مي‌شوند؟

و اما با اطلاع مي‌گويم كه في‌الواقع كمترين بخشي از دانشجويان عضو انجمن‌هاي اسلامي دانشجويان هم با چنين نگاهي همراه نيستند، خوب است كه بيگانگان هم بدانند كه دانشجوي اصلاح‌طلب ايراني هيچ گاه دست پيش آنها دراز نمي‌كند، زيرا استقلال مهمترين ويژگي جنبش دانشجويي ايران بوده است.

با حرفات موافقم مشابه نظر تو را اما از منظري ديگر نوشته ام بد نيست اگر فرصت كردي بخواني

چه جالب! خوشحالم كه در اين باره نوشته ايد
منم دارم در اين باره مي نويسم. برام جاي تعجب داشت كه در اين باره ابتدائا از سوي اهل سياست سكوت حاكم شد و سپس محكوميت ها شروع شد بدون تاملي عقلاني در نفش قضيه.
از نظر من حمايت از و توجه در خوري به اين حركت بسيار عقلاني و سنجيده افشاري و عطري نشد و بسيار جالب هست كه معتدل ترين ومعقول ترين حركت را اين بار بخشي را جنبش دانشجويي در ايران بر عهده گرفته است.
و تلخ است كه سرنوشت سازترين تصميم گيريها در باره منافع ملي ايران دچار چنين تابوهايي است و بدين وسيله ضرباتي جبران ناپذير به اين منافع وارد مي شود.

Aghaye Jami
Mano bebakhshid ke pinglish minevisam choon be narmafzare Farsi dastresi nadaram.
1- Man yeki az hamoon tabaghe motevaset hastam ke manei baraye goftego ba US nemibinam amma man va kheilihaye digeh esme inkaro goftego nemizarim. Esme inkar goftego nist, in darkhaste komak az gheire ensani tarin regime donyast. Ye harkatiye bara inke beshan Chalbi ya Karzai.
2- Daftare Tahkim Vahdat hichvaght namayandeh aksariyate daneshjooha naboodeh, har chand fa'al tarinesh boodeh. Ino man az doreh daneshjooyim 62-.. ta alan ke dar daneshgahe Amirkabir dars midam mibinam o midoonam.

Eshtebah mikoni azizam ina momkeneh Rahbar bashan vali Borde Rahbarishoon hata daroon tabagheye daneshjooyi ham toori nist ke besheh aslan omid bast. Vagheiat ine ke behtarin shanse Jomhori Eslami ine ke hich alternative bedard bokhori nadareh.

* علی عزيز، توجه کن که من دارم از تاثيرگذاری بر سياست آمريکا حرف می زنم و در حال حاضر رابطه ای بين افشاری و عطری و جنبش گمشده دانشجويی نمی بينم. به نظر من همه چيز دارد دوباره بازتعريف می شود و مجددا صف بندی و شکل گيری پيدا می کند با معيارهايی ديگر. حرف زدن از رابطه با دانشجويان مثل اين است که بگوييم جک استرا در زمان دانشجويی اش چه رابطه ای با جنبش 1968 داشته است. جنبش دانشجويی در بهترين حالت مساله ای داخلی است و در مسائل داخلی می تواند موثر باشد. - سيیستان

چه عجب یه نفر جرات کرد و از پاره شدن قبای ژنده یک تابو نترسید.

سلام در باب اينكه رفتن به سناي آمريكا نوعي تابو شكني است موافقم . سوال بزرگي كه هميشه مطرح بوده اين است كه چرا حركتهايي از اين قبيل كه اصولا مانع و رادعي نداشته است همواره بصورت يكطرفه از سوي ملت ما مورد توجه قرار نگرفته است . شما نگاه كنيد كه وقتي رسانه ها افراد فرهنگي و بعضا سياسيون آمريكا به راحتي به ايران مي آيند و بامردم و مسئولين مامصاحبه و مراوده دارند چرا ما از اين امكان كه هيچ منع منطقي و قانوني ندارد استفاده نكرده ايم ؟ بياد ندارم تاكنون هيچ خبرنگار يا فعال سياسي غير دولتي مستقيما رو در روي سياست مداران آمريكا يا حتي اروپا قرار گرفته باشد و ابهامات اين چنددهه ي روابط ما را مطرح كرده باشد و ديگر نياز به اينهمه ابهام و نقل قول و خط و نشان نباشد ؟

مطلب خيلي خوبي بود.لينكش را ميگذارم.

مرسي ! با اين مطلب شما بسيار موافقم و من هم همين گونه فكر ميكنم

كاملا با نظر شما موافقم. آنقدر حكومت ايران گفتگو با آمريكا را تقبيح كرده است كه در ناخودآگاه همه هر كسي كه با آمريكا مذاكره كند خود به خود تبديل به جاسوس و خائن مي شود.

ظاهرن فشار چندين ساله حكومت براي جلوگيري از فعاليت NGO ها سبب شده تا NGO ها مجبور شوند وظايف حكومت ترمزمدار را به عهده گيرند.
به قدرت رسيدن كسي مانند احمدي نژاد يعني اينكه حكومت پس از 30 سال به سر جاي اولش برگشته. احمدي نژادها مانند جوانان 30 سال پيش مي گويند ايران كشوري است كه خاك زرخيزي دارد ولي چون مسئولان فاسدي داشته نتوانسته پيشرفت كند. البته اينان فراموش مي كنند كه مسئولان فاسد موردنظرشان همان انقلابيون سابق و رهبر و مسئولان طراز اول فعلي جمهوري اسلامي اند.
البته مردمي كه 30 سال پيش فكر مي كردند دولت پس از انقلاب پول نفت را صرف مردم مي كند، ديدند كه دولت به جاي اين كار جشن هايي به منظور جمع آوري اعانات مردمي برگزار مي كند و ديدند 30 سال گذشت و فقر محو نشد كه تشديد شد.
آيا دولت امروز ايران مي تواند مردم را به دنبال همان وعده هاي مندرس بكشد؟