ايراني در شهر خود قدم كه مي گذاري بيرون فرصت فكر كردن را از تو ميگيرند، كسي چيزي ميگويد و مي رود و باز و باز و باز... كلافه ترس مي شوي و مي نشيني كنج خانه. ايراني و در شهري غريب، دلت مي گيرد و مجبور به نگاه از پنجره مي ماني و بس! بيرون گرگ دارد و هراس. كلاس كه ميروي هراس داري حالا مي آيند و به جرم آرايش يا پوشش ميگيرندت! يا به جرم هم صحبتي با غريبه راهي كميته انظباطي و سوال پيچ هاي مدام مي شوي! شعر كه مي خواني به جرم ... بودن تحويلت مي دهند! مدام كسي مي پرسد : كارت دانشجويي ... چرا چنين يا چنان ....كردي. درس كه مي دهي ترس نمي گذارد راحت حرف بزني جز در محدوده موضوعات درسي! نمرات را كه مي زني منتظر عواقبش و تهديد ها و سفارش هاي مسخره مي ماني. جلسه كه ميروي فقط گوش كن هر كلامي درد سر مي آورد. به آينده كه فكر مي كني بترس. خارج كه ميروي غريبه اي و بدتر از آن مسلمان! هوا تاريك نشده برگرد ! شيشه خالي مستي شان سوت مي كشد از كنار گوشت ميگذرد، سگ شان را رها مي كنند تا در كوچه خانه ات تا مرگ بترساندت، ميان بازار ولگردي روسري ات را مي كشد و تو را بغل مي كند به بوسه هاي مستانه... ميداني؟ هراس و ترس با ماست سيبستان عزيز.

سلام،
من هم احساس شما رو مي فهمم. من هم در ایامی كه در انگليس دانشجو بودم برايم پيش آمد كه مورد تهديد جوانان اوباش قرار بگيرم و وحشت و فشار رواني اون لحظات رو هرگز يادم نمي ره.

راستي مي خواستم از بابت اينكه به من لينك دادين و به مطلبم ارجاع دادين ازتون تشكر كنم. متاسفانه آدرس ايميل تون رو در اينجا پيدا نكردم. لطف مي كنين راهنمايي م كنين.

سلام. من به شدت اين حس شما را مي فهمم. من كه هيچ، همسرم هم از اين گنگ ها مي ترسد. همسرم هميشه ميگويد اينجا كه آمديم من حس نا امني زنها را در ايران وقتي از جلوي يك مشت جوان توي خيابان رد مي شوند فهميدم. اوايل جنگ عراق جوان هاي اين شهر كوچكي كه ما در آن هستيم، او را به خاطر سيبيل انبوهش "صادام" خطاب ميكردند و دنبالش راه مي افتادند و همسرم مي گفت اگر توي ايران بود حتي از گلاويز شدن باهاشان هم ابايي نداشتم اما اينجا مي ترسم. ما به اين رفتار وحشتناك بد مستي و فرياد و ناسراي آخر شبهاي (تعطيل) اينها با آن لهجه هايي كه به سختي مي شود فهميد، عادت نداريم. ما هم تجربه هاي تلخي از اين خارجي بودن داريم كه براي آنها كه در ايران هستند بخصوص قابل باور نيست.

سلام و خسته نباشيد وقتي مطلب شما را خواندم با خود فکر کردم که ما بچه های انقلاب ، جنگ ، زلزله، تبعیدو.... هستیم ترس و هراس وقتی درونی شد در هر زمانی خودش رانشان میدهد . پدیده ای تلخ وجدی. واقعیتی که ما باید آن را با خود تا زنده هستیم حمل کنیم و گریزی نیست. من هم همیشه از خشونت وحشت کرده ام.

شادباشی

سيب‌ستان، جانه برادر، از اين كه از وضع موجود ناخرسندي، تعارف نمي‌كنم، متاسف شدم. اما داداش، بدان كه كساني هم هستند كه وضعيت خارج از ميهن‌شان، مورد رضايت و مطلوب‌شان است و در اين مورد خوش‌نودند.
من هم معتقدم كه غرب و يا شرق خارج از ايران، بهشت موعود و خانه‌ي روياها نيست. اين‌جا هم گرفتاري و دغدغه و مشكلات خودش را به هم‌راه دارد، اما هر چه هست از اون جهنم امروز كه وطن هم درونش مي‌سوزد، حداقل براي من اين‌جا آرامش‌بخش‌تر است، حالا اگر براي شما نيست، مقصرش گردن اين گنگ و منگ‌ها. اين‌جا حداقل اگر يليس را ديدي، راهت را كج نمي‌كني تا از كنارش رد نشي. اين‌جا اگر بيمار، بي‌كار، بي‌سريرست، بي‌شوهر، بي‌خانه و كاشانه، بي‌موبايل شدي، حداقل آن‌قدر غصه نخواهي خورد كه كليه و يا خود فروشي كني. مي‌خواد باورت بشه مي‌خواد نشه. من تا به امروز به ندرت اتقاق افتاده كه اين‌جا ماشينم را قفل كنم، هرچند ماشين هم مالي نيست. بارها در خونه را قفل نكردم و نمي‌كنم. يي‌يارسال(دو سال ييش) هم كه طوفان شديدي اومد، بيش‌تر از اوني كه به در و ييكر خونه خسارت وارد اومده بود، مامور بيمه اومد و عكس گرفت و گزارش نوشت و خسارت داد.
در اين رابطه من مي‌تونم يك عالمه صفحه سياه كنم و از تجربيات ارزنده و با ارزش خودم سخن را ‌نوشتن كنم.

در عوض توی ایران کسی کنار نمی ایستد . زود وارد دعوا می شوند . زود مداخله می کنند . اما یک مشکلی که دارند این است . بر اساس تفکر خودشان حق را می دهند به آن کسی که دلشان می خواهد . منطق سرشان نمی شود خیلی وقت ها . زود رای صادر می کنند و وارد دعوا می شوند تا حرف شان را بزنند . غرو لند کنند . از آب گل آلود ماهی بگیرند گاهی ... این جوری ست دیگ . کاری نمی شود کرد .

نميشود حتا در آن بيدركجا هم راحت باشي نمي گذارند.
با اين حال دركت مي كنم.

سلام

مهدي جان نوشته چند وقت قبلت را خواندم و الان. درباره خشونت با هم عقيده مشتركي داريم. وقتي دعواي دو نفر را مي بينم از انسانيت شرمنده مي شوم. چگونه با دست و مشت و پا به جان هم مي افتند. انگار نه انگار جان آدمي محترم است.

اما نوشته قبلي كه ردباره جر و بحث اخير در وبلاگستان بود. من هم منتظرم تا نوشته داريوش آشوري را بخوانم. اما نظرات خودت جالب بود و با دقت نوشته بودي. هر چند در وبلاگ جايي براي زياد نويسي نيست ولي هميشه اول فايل را ذحيره كردن و بعد خواندن با حوصله كار گشاست.

سلام به نظر شماچرا تهران پایتخت تغییر جنسیت در جهان شده؟در وبلاگ وحید!!!

با همه اين تنهايي‌ها، زبان ندانستن‌ها، گنگ‌(Gang) و منگ‌ها و غيرو، شرف سگ ول‌گرد اين‌جا بيش‌تر از شرف سيدعلي‌گدا مقام معظم رهبري ولي‌فقيه مسلمين چماق‌دار اون دياره! موبايل كه هيچ، اگر ماشينت را هم دزد بزنه و صاعقه خانه‌ات را، بيمه يولش را يرداخت خواهد كرد. ديار ما كه اين‌گونه است، در ضمن اگر فردي در هر كجاي اين گيتي احساس تنهايي نكند، به گمانم تنهايي را درك نكرده.
در نوجواني خشونت‌هاي يدر و كتك‌ها و خشم دردآلودش، تحقير‌هاي معلم معتاد زبان انگليسي مدرسه، ناظم چوب به دست مظهر ساديسم نظام آموزش و يرورش اون ديار، همه و همه دست به دست يك‌ديگر داده بودنند تا از من و تو حيواني درنده براي اون نظام و جامعه‌اش سازند. آخ كه يادش هم دردآلودست.

* همه اش که مال باختن نيست برادر! تحقيرش چه می شود؟ چون خارجی هستی هدف حمله هستی چه می شود؟ بيمه پول را داد - بماند که هميشه کمتر می دهد و محدود می دهد و تا سقف معين می دهد و قبلا چند برابرش را از تو گرفته و می دهد- اما بيم روانی و اجتماعی چه می شود؟ گفتم حيوان درنده گفتم حيثيت. نمی دانم هر کسی چيزی را ترجيح می دهد. من در جامعه حقوق-بنياد نقض حقوق را بدتر می بينم. و نهايت وضع مهاجر را وضعی برزخی که نه به وطن می تواند برگردد و نه در مهاجرت دارای شبکه اجتماعی حمايت کننده است. نه! من اصلا از چنين وضعی خرسند نيستم. چماقدار چماقدار است. خارجی و داخلی اش فرق ندارد. ترس ترس است. بيهودگی بيهودگی است. وقتی جايی زندگی کردی هنجار نسبت به همانجا سنجيده می شود. آنچه گفتم ناهنجار است. از ناهنجار نمی توان دفاع کرد. - سيبستان

مهدي جان
گويا سطح بزهكاري در جامعه به كلي تغيير كرده است. دبيرستان كه مي‌رفتم يك روز در پياده‌رو دو نفر درگير شدند. طبق معمول جمعيت زيادي براي ديدن اين مسابقه بكس وبزن‌بزن ازدحام كردند. جوان پاك‌نيتي از ميان جمع خود را به ميان آنها انداخت تا به درگيري خاتمه دهد. يكباره ديدم آن دو نفر و همه‌ي جمعيت به كناري رفتند. جسد مرد نگون‌بخت را ديدم كه در ميانه‌ي غوغا روي زمين افتاده بود در حالي كه زيرشكمش از ضربه‌ي كاري پنجه‌بكسي كه يكي از طرف‌هاي دعوا حواله‌ي ديگري بود غرق خون بود. من از آن روز در هيچ نزاعي مداخله نمي‌كنم.
وقتي سطح بزهكاري از ربودن مال يك نفر بالاتر مي‌رود و كار را به تفريح جنون‌آميز آزار . آسيب ديگران مي‌رساند، ديگر بايد به سايرين هم حق داد كه در ميانه‌ي معركه وارد نشوند. مي‌دانم خودخواهانه است. مي‌دانم بر من پرخاش خواهيد كرد كه پس دفاع از حق چه خواهد شد. اما در برخي بخش‌هاي جامعه، تنها براي آنانكه جنم برخي كارها را دارند اجازه‌ي جولان هست. ديگران نه مي‌توانند و نه مي‌خواهند كه در اين رينگ بوكس خون‌آلود وارد شوند.

اينکه چيزی نيست . در همين کشور و گل و بلبل زمين خوردم و کسي به روی مبارک هم نياورد.

ناراحت نباشيد، خدا ناظر است و جزای آنان را خواهد داد.
در واقع در لندن علاوه بر اين می‌توان گفت CCTV هم هميشه ناظر است! اگر در اتوبوس بوده که احتمال قريب به يقين است. بنابراين علاوه بر خدا می‌توان اميد داشت که متروپليتن پليس هم جزای اينان را بدهد.
نقاب که نزده بودند؟