اين عكس مرا به ياد كودكي خودم انداخت. من در غزني درس مي خواندم. فكر نمي كردم در پروان هم وضع اين قسمي باشد.در افغانستان هر كس فكر مي كند وضع خودش خيلي بد است و وقتي از وضع ديگران با خبر مي شود تكان مي خورد. سال ها پيش - در يك روز سرد آخرپاييز- در مدرسه ما مي خواستند "نمره خواني" كنند. من شاگرد اول شده بودم. وقتي رفتم پارچه (يعني برگه اي كه در آن نمره مي دادند)ام را بگيرم از شدت سرما نمي توانستم دستم را دراز كنم.فقط يك پيراهن نازك پر وصله به تن داشتم... تشكر آقاي مهدي جامي.