بسيار عالي

سلام. در مورد مطلب مربوط به علی حاتمی بنظر می رسد که شما هم گرفتار همان عوام زدگی ای شده اید که فعلا رییس جمهور ایران و اطرافیانشان درگیر آن هستند. آیا بد لباسی و بی توجهی به ظاهر و رعایت نکردن کوچکترین اصول زیبایی شناسی ارزش است؟
شبیه مردم کوچه و بازار شدن نشانگر چه چیزی می تواند باشد؟

* ای برادر هر گردی گردو نیست. مشکل احمدی نژاد هم شباهت ظاهری اش با مردم کوچه و بازار نیست. اما نزدیکی به مردم البته اصلی اصیل است. زیبایی را هم باید دید که می بیند و از چه چشمی. برای من حاتمی شبیه دوست داشتنی ترین مردم افتاده حال و خوش خلق و خوی ماست نه فقط در صورت که در سیرت. او نشانه های مردمی را دارد که هموار و مجرب و آهسته اند و خلیق. او آدم تازه به دوران رسیده نیست. و البته همه اینها ارزش است. - سیبیستان

سلام. زيبا مي نويسید . من که مشتری دائمی شدم و به وبلاگتان لينک هم دادم. منتظر نوشتهای بعديتان هستم موفق باشيد

من بین سهل انگاری و ناچیز گرفتن جان انسانها توسط قانونگذاران و مسولین، هزینه کردن برای هزاران مورد کم ارزش تر از مساله ی الودگی هوای تهران ، از رده خارج نکردن ماشین ها و هواپیماهای فرسوده توسط انها و دیگر موارد و شرقی بودن مان ارتباطی نمی بینم. به نظرم خیلی خطرناک است که کاستی های سیاسی ( افرادی که فقط به حفظ قدرتشان می اندیشند) را از چشم فرهنگ ایرانی دید. ما هر سمپل دیگری از هر جای دنیا انتخاب کنیم و اینگونه با سیستم رفتار کنیم که با ما رفتار شده، همین عکس العمل ها و نتایج را خواهیم دید و شنید. مشکل از دم غنيمتی بودن يا عارف مسلک بودن (از مقاله ی سوسن شریعتی) مان نیست مشکل از اینجاست که اگر عملکردمان را دوست نداشته باشند ماشینمان را چپه می کنند خودمان را چپه می کنند یا اگر نسبت به ما بی تفاوت باشند، دست کم جانمان را ناچیز می شمارند و خوب چه رابطه ای بین این اعمال و شرقی بودن ما وجود دارد؟ ایا این فرهنگ ایرانی ما است که دهنها را بسته و طیاره ها را از کار افتاده و ریه ها را پر از مونوکسید کربن به جای اکسیژن کرده است یا ....؟

مهدى عزيز به نکات زيبايى اشاره کردى. زندگى در غرب استرس زيادى به خاطر درست رفتن و قواعد را رعايت کردن، دارد اما دل و جرات نمى‌خواهد. اصولاً دل و جرات ديگر مفهومى در غرب ندارد. حتى اين روزها مديران شرکت هاى غول هم وقتى يک تصميم مهم ميخواهند بگيرند هيچ نيازى به دل و جرات نيست. سازمان، نهاد، ساختار، کدهاى استندارد، قواعد و رويه‌هاى مکتوب کار دل و جرات را مى‌کنند. چه برسد به پرواز يک هواپيما که هيچ نيازى به يا ابوالفضل کشيدن ندارد.

جناب جامي عزيز
به نكات ارزشمندي اشاره كرده بوديد
متشكرم.

مهدی جان! می بخشی، اما چرا فارسی نويسی ات پس رفته؟ «نکات در خور تاملی...» که برادر درست نيست. بنويس «نکاتی در خور تأمل...». اگر اين «نکات» چند تا صفت ديگر هم جز «درخور تأمل» می داشتند، آنوقت چکار می کردی؟ حتماً ناگزير بودی به غلط بنويسی: «نکات در خور تاملی و خوبی و عجيبی و ...». اون «ی» معروف را هرگز پسوند صفت نکن؛ چون ناچار در گِل می مانی. ببخش اگر در اين اوضاع آشفته ملانقطی شده ام.

* از دقت نظر دوستان به فارسی نويسی سيبستان ممنون. اما من ايرادی در آوردن يای نکره به آخر صفت نمی بينم مثلا می توان گفت مردی جوان يا مرد جوانی را ديدم. هر دو در فارسی درست است. اگر البته چند صفت باشد هميشه يای نکره به آخرين صفت اضافه می شود: مرد هنرمند جوانی و يا اين نمونه: نقاش بزرگ ايرانی مشهوری. پس اگر می خواستم بگويم نکاتی عجيب و حيرت انگيز و نادر و در خور تامل می گفتم: نکات عجيب و حيرت انگيز و نادر در خور تاملی. به هر حال باز هم ممنون. - سيبستان

اين شبها ايرانيها به تماشاي سريال برره مي نشينند.در اين سريال بازيگران از " افعال معكوس " استفاده مي كنند. يعني افعالي را بكار مي برند كه منظورشان عكس آن چيزي است كه بيان ميكنند.هم در صحبتهاي خاتمي و هم در سرمقاله شرق به نوعي آمريكا مقصر اصلي اين رويدادها تلقي گرديد. در اين بلوايي كه سر پيدا كردن مقصر حادثه در اينجا پيدا شده توجه دادن به ريشه اصلي مسئله جرات مي خواهد. فكر مي كنم هم خاتمي و هم شرق ترجيح داده اند از "افعال معكوس" استفاده كنند.

دوستان همه نکات جالبی را طرح کرده اند اما بخصوص کامنت بلند دوم خواندنی است و به نوعی ادامه مطلبی که من نوشته ام. اصلا هم بيهوده دراز نيست! فقط اين را بگويم که بحث ريسک کردن برای تست ماشين نو يا دستگاه جديد امری معقول است. شما ريسک را پذيرفته ايد اما دستگاه/ماشين هم بدقت چک شده تا همه چيز درست کار کند. می توان گفت اين معنا از ريسک پذيری امری عمومی است. خلبان که سهل است مسافر هواپيمای خطوط امريکن ايرلاين هم درصدی ريسک را پذيرفته سوار هواپيما می شود. اما ريسک پذيری نوع ايرانی يا دل و جگر داشتن و انشاء الله گربه است گفتن ماجرای ديگری است و از فرهنگ ديگری آب می خورد.

حضرت سيبستان، باز مدتي است كه سوالي بيش از هر چيز ذهن مرا درگير كرده! فاجعه مي آيد و مي رود، مثل فاجعه بم كه منشاش ذات طبيعت بود اما ويراني و كشتارش عدم هشدار بموقع و بي توجهي در ساخت و ساز و بدترين نوع امدادرساني و دزدي كودكان و زنان و اعضا, انسانها و داروها و حتي چادرهاي ارسالي و ...! اما ديگر كسي هيچ نگفت! چه شدند آنهمه آواره و بي سرپناه و مال-باخته و عزيز از دست داده؟ چه شد ارگ بم؟ چه شد و چه شد و چه شد؟! همه مدتي شيون كردند و تمام شد! هواپيماها به راحتي آب خوردن سقوط مي كنند چه از نوع مسافربري و چه نظامي! ناامن-ترين خطوط هوايي و بيشترين سوانح جاده و كشتار رانندگي براي ايران است. محكومترين مردمان و سرزمين با اين احكام و خفقان و زد-و-بندها انگار كه ايران است. از روزنامه ها و روزنامه نگاران و مطبوعات و اينترنت و حرفها و افكار سياسي و اجتماعي و فرهنگي و اقتصادي گرفته تا آدمها و حتي حقوق ساده شهروندي و زندگي و اصلا نفس كشيدن در هوايي پاك و ايمن(!) به چشم برهم زدني محو مي شود....و...و...! هيچ حق و حقوقي وجود ندارد. حقيقت اين است. "هيچ".
و من سوالم اين است:
تا كي مي خواهيم سوار امواج شويم و بالا و پايين رويم؟ تا كي؟ حالمان بهم خورده از اينهمه نوسان و دچار دريازدگي شده ايم اما باز هم ادامه مي دهيم! چرا كار را تمام نمي كنيم؟ چرا نمي توانييم موجي را سوار شويم و به مقصدي معلوم برسيم؟ چرا اينهمه پراكنده ايم؟ چرا و چرا و چرا؟!

اين نيز بگذرد حضرت سيبستان. ما مردم سالهاست به شيون و مرگ و ضحاكان مار بدوش عادت كرده ايم و هرزگاهي عزيزاني را پيشكش مي كنيم! اين سرنوشتي است كه خود مي خواهيم و انتخاب كرده ايم. "خود" حضرت سيبستان. فقط رويا مي پرورانيم و خيال مي بافيم و حرف مي زنيم و بهنگام عمل كه مي رسد هركس به راهي مي رود و يا كنجي مي خزد. از دور شير شدن و از نزديك موش بودن شده مرام-مان. به اين نمي انديشيم كه روزي هم نوبت خود ماست كه طعمه شويم. نه! مرگ را هميشه براي همسايه مي خواهيم. ما خود بدبختي را انتخاب كرده ايم و هنوز هم چشم به معجزه داريم!

سلام

مهدي به نكات خوبي اشاره كردي. ولي اين جاي گزيني واقعيت ها به جاي شنيده و يا بلعكس يبه مسائلي ديگر ربط دارد. مثلا اگر هر فردي كه مسول است واقعيت را بيان كند ما شنيده را بجاي واقعيت قبول نمي كنيم. از طرفي ديگر نگاهي داشته باشيم به اكثر تحليل ها همه بر اساس شنيده ها است و نه واقعيت هاي مكتوب. اين هم شايد ربطي داشته باشد به فرهنگ شفاهي ما كه هيچ چيز را مكتوب نمي كنيم كه بعدها بر روي آن بحثي باشد و مدركي عليه بيان كننده سخن.

اين انفجار موج خيلی بزرگی داشت. مثل اين که از درون ما رد شد.

از طرفي نميشه به گذشته برگشت و از طرفي براي رسيدن به آينده بايستي متقبل هزينه هايي شد كه ...
راستي وقتي آينده ي روشني براي اين سرزمين وجود نداره راجع به چي حرف بزنيم؟!

با بخش اول چندان موافق نيستم چون به چيزي اشاره كرده‌ايد كه لزوماً و اختصاصاً به فرهنگ ما يا فرهنگ شرقى مربوط نمی‌شود. خطر کردن با ماشين چيزی است رايج در همه‌جا چنان که در مسابقات موتورسواری ديده می‌شود؛ و مثلاً در پرواز ليندبرگ، در سفر با آپولو و آزمايش اوليه بعضی ماشين‌ها ميزان خطر و ريسک بالاتر از حد معمول بوده و زنده‌ماندگان اين خطر کردن‌ها هم به همين دليل گرامی داشته شده‌اند. مشکل آنجاست که فردی که ريسک جان او را به خطر می‌اندازد از آن کاملاً آگاه باشد.
بخش دوم اما روی نکته‌ای جدی دست می‌گذارد، مستندسازیِ کار در ايران بسيار ضعيف است. ديشب با پزشکی صحبت می‌کردم که تجربه‌ی تحقيق و طبابت هم در ايران و هم در انگلستان را داشت و می‌گفت يکی از بزرگ‌ترين مشکلات در پزشکی ايران مستندسازی و پرونده‌سازی بسيار ضعيف است، که هم امکان تحقيق و بررسی را بسيار محدود می‌کند و هم رديابی بيماری‌های افراد را تقريباً غيرممکن می‌سازد. کمی که صحبت کرديم ديديم اين مشکل «مستندسازی» مشکلی است بسيار عام در همه‌ی ابعاد زندگی شبه‌مدرن ايرانی ما، مثلاً «کتابدار» ورزيده که هر محققی می‌داند چه کمک بزرگی است در کتاب‌خانه‌های ايران کم است يا با شرايط غيراستاندارد خو کرده است، در بايگانی‌های ادارات اغلب نظم و نظام ضعيفی وجود دارد و در کارهای فنی هم خيلی‌وقت‌ها checklist مشخصی وجود ندارد و کارها به شکل الابختکی انجام می‌شود. چندی پيش آقای بهنود هم به نابود کردن اسناد تاريخی اشاره کرد که باعث تکرار تاريخ می‌شود:
http://roozonline.com/panjereh/012231.shtml
دليل اين ضعف در مستندسازی معلوم نيست، شايد اين که سنت آکادميک مشابه غرب نداريم، شايد چون آموزش‌مان به طور سنتی مبتنی بر حافظه است نه مبتنی بر رجوع به متن، يا شايد دلايل ديگر.
بيهوده سخنم دراز شد اما در مورد نکته‌ی آخر هم خاطره‌ای بگويم، چندی پيش با کسی که در اشغال سفارت امريکا نقش داشته و پس از سال‌ها اصلاح‌طلب شده بود صحبت می‌کردم و از دليل ارادتی که همچنان به آقای خمينی داشت پرسيدم. اعتقاد شگفتی را بيان کرد، به نظر او آقای خمينی می‌خواست ايران «کربلای دوم» باشد و نظام سلطه‌ی جهانی را حتی به قيمت «نابودی ملت ايران» رسوا کند، چنين بود که ديپلوماسی معمول که بر صلاح و منفعت‌جويی ملی است با اشغال سفارت امريکا و جنگ طولانی جايگزين شد؛ اما به نظر ايشان وقتی «امام ديد که مردم کم آورده‌اند و مثل ياران امام حسين نيستند» تصميم گرفت تا جام زهر را بنوشد و از ايستادگی تا آخرين قطره‌ی خون چشم بپوشد. من گمانم بر اين است که چنين اعتقادی را حتی می‌توان در مصاحبه‌های افرادی مثل محسن رضايی رديابی کرد و نکته‌ای که می‌توان بر آن افزود اين که: متأسفانه آقای خمينی جام زهر را نيم‌خورده رها کرد و درگذشت و پس از او جرأت تمام کردن اين روند وجود نداشت و همه چيز نيمه‌کاره رها شد. چنين است که دائم بين کربلا شدن ايران و صلح با کاخ سبز حيرانيم و از مزايای هيچ‌کدام بهره نمی‌گيريم و ضررهای هر دو را می‌کشيم، وضعيت مضحکی داريم و بنا به مثلی هم چوب را می‌خوريم و هم پياز را. لااقل تا پيش از گفتارهای حيرت‌انگيز رئيس‌جمهور جديد، نه جرأت نفی صريح نظم جهانی وجود داشت و نه جرأت توجيه کردن افکار متعصب‌ترين بخش هواداران نظام اسلامی تا از مزايای پيوستن به اين نظم بهره‌مند شويم.

ِAbout the first part of your post, I think it may be summed up by saying that we do not have as much respect for plain truth as we have for "maslahat". It's refreshing to see an Iranian dares to stop following the herd and think differently and utters his non-PC ideas in public.