... اگر آمريكا ، ايران را اشغال كند ، نه تنها "جمهوري اسلامي" پابرجا ميماند بلكه " جمهوري اسلامي تر" هم ميشود !..

"جمهوري اسلامي" ( حكومت حاكم بر ايران ) ، گرايش صنفي دارد و بعد از اشغال ايران ، گرايش صنفي اي از نوعي ديگر حاكم خواهد شــد ! ( با توجه به اضافه شدن تضاد فرهنگي اي جديد ، كه خود عامل درگيري هاي جديد تر ي هم خواهد بود )

( حتما آقاي مجيد زهــري اين نكته را متوجه هست ، مگر اينكه حرفش اين باشد كه " جمهوري اسلامي ايران سرنگون بشود ، به هر بهايي هم كه باشد ، مهم نيست"...)

Dear siebstan, Iraki resistance(Not Insurgents!!)

have proved one nation without help of any country

can defend and defy any intruder even if is USA

and UK with all mighty power,point is here if like old era China,Russia and many other countries could

help Iraki resistance then what the Hell would be
USA destiny.Thank you

در رابطه با چه بايد كردي كه مطرح كرده ايد به نظر من بهترين راه ترويج همدلي در هم ميهنانمان هست. اگر مي خواهيم يك ترك، كرد يا لر، جدايي به حكم اسلحه و جنگ مسلحانه را خواستار نشود، ثابت كنيم قادريم با همديگر تنها بر مباني انسان دوستي و نه قبيله پرستي و قوم پرستي به تعامل بپردازيم. اين موضوع را مخصوصا براي آنها كه سوابق نژاد آريايي و هخامنشي را مبناي وطن پرستي مي دانند قابل توجه مي دانم.
خوشبختانه با افول قدرت كمونيسم، انديشه هايي مانند آنچه در بين جوانان دهه 50 رواج داشت و رو به افول نهاده و در سازمانهاي سياسي، توليد انديشه جاي خود را به تربيت چريك داده است. اما فرقه هاي قومي پتانسيل توسل به تمام ابزارهاي ممكن را از خود نشان مي دهند.
در باره دو موضوع مطلبي زير نيز مطلبي نوشته ام كه فكر مي كنم براي خوانندگان سايت سيبستان قابل توجه باشد.
۱:حمله آمريکا به دليل تسلط بر منابع نفتی آن کشور می باشد.

۲:آنها که در عراق بمب گذاری می کنند و ... به خاطر وطنپرستی اين کارها را می کنند.

سلام
من فكر مي كنم كه بر روي كاغذ با مثبت و منفي كردن افعال گزاره هاي متعددي مي توان نوشت ولي در عمل نه.
سوال من به طور مشخص اين است كه اگر من بتوانم با ادله محكم ثابت كنم كه مردم ايران فقط بين همان دو شق فوق اذكر مجاز به انتخاب خواهند بود شما كدام شق را انتخاب مي كني؟
راجع به تلويزيونهاي لوس آنجلسي هم از من نخواه كه وقتي يك برنامه نظر سنجي تلويزيوني زنده را مي بينم كه با مشاهدات روز مره من در خيابان كاملا مطابقت دارد آنرا غلط فرض كنم و بچسبم به يك نظر خواهي اينترنتي كه خود من تا اين زمان از وجودش بي خبر بودم.
يك حرف ديگر هم دارم ...لطفا من و كساني را كه مثل من فكر مي كنند را آنقدر خام و بي تجربه نپنداريد كه بخواهيد با عكس به ما نشان بدهيد كه جنگ بد است...
ما را در موضع جنگ طلب نشاندن و سپس ارشاد كردن نوعي (با عرض معذرت) ناجوانمردي است.
راه ديالوگ را نبند.
صادق و صريح و صميمي باش.
"اين دو جمله را از نوشته هاي اخيرت وام گرفته ام"

سلام. ـ در آدرس زیر یک عکسی پیدا کردم برای آن‌هایی که فکر می‌کنند آمریکا برای آن‌ها دمکراسی می‌آورد. سربازان نیروی دریایی آمریکایی روی عرشه ناو هواپیمابر از طریق ایستادن کنار هم این جمله را ساخته‌اند:
Fuck Iraq

http://www.robert-fisk.com/USNavyTurds2.jpg
این یکی را هم خودم برای هموطنان شریف درست کرده‌ام:

http://poshtebaam.persianblog.com/

خدانگهدار

Dear editor salam, I think if in Israel as democracy

and land of freedom these stupid dangerous issue

never ever would be discuss among Media as it goes in Iran,for instance go check thousands

Site or Blogger from Right to left of Jewish they never mention one in one millions could war happen

between Israel and USA !!why !? because they are smart for their small country have plan but here in

iran because of Mollah some Iranian want to have been Occupied by USA, why not CCCP!!!??before

you CIA lovers hacked all Tudehi for CCCP occupatin

but now USA is ok!?why Savak killed many Tudehi!?

common you intelectuals are socks

سلام دوست من / جنگ بده، قبول. اينو هرکس که فقط يک دور کتاب "در جبه‏ي غرب خبري نيست" رو خونده باشه، مي‏تونه بفهمه احتياجي هم نيست که حتما جنگيده باشه تا بفهمه. اما مساله اينه که خفقان هم بده. احساس تنفر از هموطن هم داشتن بده (هروقت کارم با اداره‏جاتي‏ها مي‏افته بعيده که با اين حزبل‏هايي که از همه‏ي دنيا طلبکارن دهن‏به‏دهن نشم)، هر روز بيشتر احساس خفگي کردن هم بده. شاهد زنداني و شکنجه شدن جوونها به جرم بلاگنويسي و وب‏ساختن هم بده، هر وقت پيچ راديو رو باز مي کني يا تلوزيون نگاه ميکني حالت از حکومتي که تحت لواي اون زندگي مي کنه به هم بخوره هم بده. اين احساسها رو شما که ايران نيستي يا درک نمي‏کني يا خيلي وقته فراموش کردي (واينو براحتي از مثالي هم که در مورد خريدن "شراب" زدي مي شه فهميد. شراب چيه؟ خوردنيه يا پوشيدني!؟ من توي ايرانم، توي مشهد، اونوقت تو به‏من در مورد نظرم زمان خريدن شراب و پيتزا مثال مي زني؟) / ما دو تا سيستم داريم که هردوشون هم از حوزه‏ي قدرت ما خارجن، يکي ج.ا.ا که اکثر اعمال و واکنشهاش غيرقابل پيش بيني و غيرعقلاني اما منفعت طلبانه است و ديگري آمريکا که برعکس کاملا عقلاني و بازهم منفعت طلبانه است، حالا چه ايرادي داره که سيستم دوم باعث برچيدن سيستم اول بشه و همراه با اون تمام اون بديهايي رو هم که گفتم تا حدامکان از بين ببره، اما در مقابل براي مدت کوتاهي ايران درگير هرج و مرج و جنگ بشه!؟ منهم دوست دارم پاهامو روي زمين محکم بذارم اما تنها نسخه‏اي که شما پيشنهاد مي دي انفعاله و انفعال يعني ماندن و ماندن در وضع نکبت‏بار فعلي ....

سلام.
فرض را بر مبنای آن‌چه که تو و تنی چند از دوستان می‌گوييد، بر اين می‌گذاريم که حمله‌ی نظامی آمريکا به ايران جز تشديد فلاکت ثمری نخواهد داشت. قبول! حالا جا دارد به اين نکته بپردازيم: با علم به اين‌که ما از لحاظ قوای نظامی توان رويارويی با آمريکا را نداريم، اگر آمريکا حمله کرد چه بايد بکنيم؟ بجنگيم؟
بعد، اگر حمله‌ای شد، شما فکر می‌کنيد مردم بايد تاوان سياست‌های غلط تعدادی اندک از حکومتيان را بدهند و از جانشان برای ماندن آن‌ها مايه بگذارند؟

در مورد نکاتی که ذيل «انتخاب های ما و انتخاب شطرنج سياست » آورده‌ای، حرف بسيار است. مثلاً چطور ممکن است آمريکا ايران را اشغال کند و باز جمهوری اسلامی پابرجا بماند؟! "ب" همان است که من هم گفته‌ام. در مورد "ج" فقط می‌شود گفت اميدواريم همينطور باشد و پا را از دايره‌ی فرض بيرون نمی‌گذارد. "د" تماماً حاشيه‌روی است. اسرائيل اگر به ايران حمله کند (که احتمال‌اش هست) زير چتر آمريکا خواهد بود. دليلی نيست که اسرائيل به تنهايی عمل کند. با وجود تجربه‌ی سه سال گذشته (حمله به افغانستان و عراق) گزينه‌ی "ه" منطقی به نظر نمی‌رسد. "و" نيز در گستره‌ی همان دو گزينه‌ای که من گفته‌ام تعريف می‌شود؛ چيز جديدی نيست.
به نظر من تو با مطرح کردن اين که "حمله‌ی آمريکا به ضرر ما است"، داری حمايت از جمهوری اسلامی در مقابل آمريکا را تبليغ می‌کنی. من با اين ايستار مشکلی ندارم، اگر نظرت را با صراحت بگويی. يا بگويی که من اشتباه می‌کنم.

پ ن: به نظر من اين بخردانه نيست که با يک پيش‌فرض کاملاً شخصی، طعنه بزنی و مخاطبت را چنين خطاب قرار بدهی: «نه در جبهه بوده اند نه دوره جنگ شهرها را تجربه کرده اند» و او را به بی‌مسئوليتي و ناآگاهي متهم كني! جهت اطلاع‌ات، طول حضور من در خارج از کشور به کم‌تر از انگشتان يک دست تو می‌رسد. همه‌ی مصيبت‌هايی را هم که نام بردی با تمام وجودم تجربه کرده‌ام. تازه اگر هم چنين بود که تو می‌گويی و سال‌ها بيرون بودم، باز شايسته نبود که از زبان تو چنين بشنوم. من و مهدی جامی اگر دغدغه‌ی ايران نداشتيم که نمی‌نوشتيم؟
يا اين که بگويی «قصد متنبه‌کردن ما را داری» چندان محترمانه نيست! من فکر می‌کنم برای گفت‌وگوی سالم، به‌تر است در پی "متنبه‌کردن" يکديگر نباشيم؛ فقط گفت‌وگو کنيم. يکديگر را محترم بشماريم و برخلاف آيات عظام، ديگری را نيازمند "متنبه‌شدن" ندانيم. ما هيچ يک در چنين جايگاهی نيستيم و نبايد هم بخواهيم که در چنين جايگاهی بنشينيم.
موفق باشيد.