به قول آقاي داريوش اين عكس ها بسياربدجعل شده اند.
اگرعكس اول را نمونه خروار بگيريم ،دراين صورت ميتوان گفت كه جاعل اصلا قصد تشويش نداشته ،بلكه گويا مي خواسته طبع آزمايي كند.اين وبلاگ نويس ها هستندكه بي توجهي مي كنند. بالاخره دموكراسي وآزادي
وبلاگي اين عوارض راهم دارد.

مي خواهم بدانم واقعا كسي كه بيننده اين عكسها مي شود در همين اولين عكس آورده شده در سيبستان، لبخند را بر روي لب خانم سياهپوش نمي بيند؟!
و يا اينكه چطور ممكن است كسي تا بدين اندازه به صحنه فاجعه نزديك باشد و با خيال راحت عكس بگيرد و بعد هم بسادگي جان سالم بدر ببرد و برود سروقت ظهور عكسها!!! احتمالا فرد مورد نظر بال داشته!

اين وسط من لوحِ ساده اي بودم كه بدون اندكي دقت حتي اينارو فوروارد هم كردم. ممنون از روشنگري تون.

واقعآ تاسف داره. در جواب داريوش هم بايد بگم كه هيچ بعيد نيست كه اين تصاوير خيلى پيش ساخته شده باشند و الآن دوباره به تناسب فاجعه ی سونامی رو شده باشند. نمونه ی مشابهش عکسهای قلابی تجاوز جنسی سربازان آمرِِيکايی به دختران عراقی بود که اولين بار درست بعد از شروع جنگ عراق توی اينترنت منتشر شدند و يک سال بعد، بعد از افتضاح ابوغريب، دوباره به عنوان تصاوير جنايات ابوغريب بين مردم دست به دست می شدند.

اين عکس ها به اندازه اي ناشيانه و بي هنرانه جعل شده که حتي شايد کودک هم به ريش سازنده اش بخندد. اما آنچه مرا به انديشه واداشته، منظور آن تقلب کار از اين کار مسخره اش است. آيا هيچ موضوع ديگر براي ريشخند کردن پيدا نشد، که يکي از شومترين فجايع جهاني اسباب دلخوشي اش را فراهم کند؟