کوچک زيباست و نوشتار وبلاگی: داريوش می گويد خيال داشته است مطلبی کار کرده و بيشتر آکادميک را در ملکوت بياورد. چون پيشاپيش نقد شده است از بکارت افتاده و از خيال آوردنش منصرف شده است. من گمان می کنم مشکل در ساختار نوشته وبلاگی است. برخی نوشته ها شايد اصلا مناسب وبلاگ نيستند. عرصه وبلاگ دنيای جزئيات است دنيای مساله های کوچک و خردشده. برايش نوشتم:

"برای گفتن همه چيزهايی که آدم می خواهد زبان ندارد. بعضی چيزها را بايد بی زبان گفت. بی نظام گفت. يا در نظمی کوچکتر گفت. همين که اينجا گفته ای ناب است چون بيان تجربه ای است که بر آن مسلط هستی. تمام جوانب آن را می شناسی. خوبی وبلاگ اين است که آدم مساله مساله پيش می رود. کار آکادميک شرايط ديگری دارد. تمام منابع را بايد ديده باشی. تمام استدلال های مخالف را شناخته و آورده و نقد کرده باشی. زمانی دراز در آن انديشيده و خط زده باشی. به گمانم نمی توان در وبلاگ کار آکادميک کرد مگر فکر کنيم تنها بخش کوچکی از يکی از مسائل آکادمی را داريم می گوييم. فقط بخشی. نه بيش. حالا دوباره تلاش کن. اگر مساله ات را به اجزا تقسيم کنی بی گمانم که از آن می توانی سخن بگويی و نقد ويرانگر هم نگيری. ايستادن در حد دانش فقط به موضوع ناظر نيست يا به گوينده؛ به روش و محيط طرح هم ناظر است. دانش وبلاگی دانش "کوچک زيباست" است. آزمايش کن. نتيجه می دهد."

حالا فکر می کنم اصلا دنيای ما از نگره های کل گرا دارد دور می شود. دنيای کوچک ها را تجربه می کند. اين چند روزه که به آنتونيو نگری مشغول بودم نيز همين را در او می ديدم. جداگانه به نگری می پردازم. امشب شب فلسفه است!