:: شوخی با مرگ ديگران
:: قلمدون
:: يلدا با انار سمرقندی
:: درختان دوشنبه 80 ساله شدند
:: ضدمقدس، تلويزيون و ترور
:: جمهوری عيسوی آمريکا
:: عکس: تصوير يا توهين
:: شارون مبشر صلح
:: دانی کجاست جای تو؟ خوارزم يا خجند
:: اجماع جهانی: بيزاری از جنگ و اشغال
:: ايرانيان دات کام
:: طيف رنگين صداهای آسيای ميانه
:: آواز همسايگان
:: خاتمی، انار و خلعت
:: روشنه و منوره، طراحان مد تاجيک
:: درخت های دوشنبه چقدر شبيه تابلوهای سهراب است
:: گلريزان
:: به دست شاه وشی ده که محترم دارد
:: المپياد دختران از نوع هفتم
:: تاجيکستان پاره ناشناخته تن ايران
:: آخرين عشق پيکاسو
:: شب ايران در موزه آلبرت و ويکتوريا
:: اين داغ کجا بريم؟
:: بهار در لندن
 
 
در وضع امروز ایران هر اتفاقی محتمل است  |:|   خانه بدوش یا خدا بدوش  |:|   نشانه های فروپاشی در دانشگاه  |:|   یک متن کمیاب از ثبت یک مشکل عمومی: بلد نبودن رقص  |:|   جدی ترین وبلاگ فارسی در سیاست  |:|   هزارتو در سال یک-هزار-روزگی  |:|   گالری هنرهای ایرانی  |:|   مردم چه منتی می گذارند می خواهند دو کلمه بنویسند  |:|   تب اتوریته ستیزی  |:|   برای خدمت به خلق خدا ترویج خرافه لازم نیست  |:|   [بايگانیِ لينکدونی]
 
 
 
 

 




 
December 13, 2004  
از نياوران تا ارتکند  
 

چند روز است که عکس های نياوران را در ايرانيان دات کام ديده ام (کار رضا معمار). تهران همان تهران است که وقتی من هم در پارک نياورانش گردش می کردم و عکس می گرفتم. آخرين بار سيزده بدر يکی از سالها بود که حالا دور شده است. دسته جمعی رفته بوديم. اما عکس هايش هنوز نزديک است و زمان را در خود مثل نفسی که حبس کرده باشی نگه داشته است. منيژه دوست داشتنی زنده بود و الهام دختر کوچولویش پنج ساله بود که پرتره ای ازش کار کردم با کوههای شمال تهران در پسزمينه. زمانی ديگر بود. مرگ و سياست و مهاجرت همه را پراکنده کرد. اما ميان عکس های رضا معمار از نياوران اين يکی برای من طعم عجيبی داشت. اين را هيچ وقت نديده بودم. کهنه درب و داغانی است که برای من نو است و ناديده. رمزی از ما در آن هست و تاريخ ما:

از مجموعه نياوران - ايرانيان دات کام
و بعد امروز با شگفتی اين عکس و عکس های بعدی اش را ديدم از ارتکند (کار قادر ارتکند). چه کار خوبی کرده است قادر رفيق ما که وقتی به ديدار خانه می رفته است با دوربين اش هم طبيعت هموار و آشنای ايران را در اين عکس ها ثبت کرده و هم با عکس خانه ها و اندرون آنها نشان داده است که کجا بوده است و کجا بوده ايم. تا ريشه هامان و سادگی هامان را فراموش نکنيم و اين واقعيت را که ما چقدر روستايی هستيم و به آن کمتر خودآگاه ايم. اين هم از آن بخش هايی از هويت ماست که گويی دايم پس می زنيم. پذيرفتن اش آرامترمان می کند:
از مجموعه ارتکند - ايرانيان دات کام
Send to    Friend's Email:
Your Email : 
 
نقد و نظر

سيبستان عزيز،
گاهي دوري سوي چشمها را بيشتر مي كند، براي ديدن زيباييهاي جايي كه دوستش داري و نيست.
با ديدن عكسها خود را سرزنش كردم! براي چشم بستن بر حقيقتي كهنه و زيبا از پاركي كه درست در چند قدمي من است و هر روز بگونه اي از مقابلش عبور ميكنم.
خستگي و روزمرگيهاي تكراري تواني براي ديدن نمي گذارند، شايد!

Posted by: sahebdiba at December 13, 2004 8:19 AM


 
پيوند  
نقد و نظر 1
چاپ کن
بفرست