هوا سرد بود و بارانی. از روی هر کدام از پل های تمس که رد شوی سردتر هم می شود. اما آنها سردشان نبود. هزاران زن و مرد و کوچک و بزرگ. با آزادترين شعارهای سياسی که بتوان در يک تظاهرات سياسی تصور کرد. و از همه رنگ و نژاد و مذهب. و دامنه تقاضاها از عراق تا فلسطين. از بوش تا بلر. از جنگ عادی تا نبرد هسته ای. و يکصدا از اشغال عراق می گفتند. سرود می خواندند. شعار می دادند. می ايستادند. می نشستند. می دويدند. از همه جا آمده بودند. با بچه هاشان. با پلاکاردهاشان. با سر و روی هيپی وار. با حجاب اسلامی. با لباده های بودايی. با پرچم سرخ کارگری. با نشان صلح. و با همه خط ها و الفباها. از يونانی تا عربی. کارناوالی از صدا و شعار و موسيقی و تنوع. تا ساعتها صداشان را از پنجره دفتر کارمان می شنيدم. آنها نمونه ای از اجماع جهانی بودند از محکوميت اشغال. و نمونه ای از ميزان محبوبيت سياستمدارانی که بر تصميمات ماجراجويانه خود اصرار می ورزند. اينها مردمی بودند که می دانستند اگر صدا نداشته باشی و صدای خودت را رسا به گوش دولتمردان نرسانی آنها در شبهه درستناک بودن کارها و تصميمات ابلهانه شان تا ابد باقی می مانند.  







عکس ها از مهدی جامی. نقل عکس ها با ذکر منبع استثنائا آزاد!

در وب: تظاهر کنندگان در لندن خواستار خروج نيروها از عراق شدند، بی بی سی فارسی؛
            سايت ائتلاف برای توقف جنگ که برگزار کننده اصلی اين تظاهرات بود؛
            نيز: اگر به کنکاش در رابطه کابينه بوش و نفت علاقه منديد، اين مقاله قديمی ( پيش از 11سپتامبری) را هم از دست ندهيد (: Oil and the Bush cabinet ).