کورش ضيابری عزيز،

من از ديدن کارها و فعاليت های تو هم خوشحال می شوم و هم نگران. خوشحالم که نسبت به همسالان خودت خيلی بزرگترانه رفتار می کنی و جلو جلو می دوی. ولی نگران ام که اين جلو جلو دويدن ها تو را از کودکی کردن و نوجوانی کردن محروم می کند.

از اينکه برای خودت تبليغ می کنی هم خوشحالم چرا که نشان می دهد اعتماد به نفس داری. ولی دوست نوجوان من تو هنوز راه زيادی داری و هيچ نبايد نگران بازار و لينک و بده بستان باشی. من به بسياری وبلاگ ها سر می زنم ولی به آنها لينک نداده ام. لينکها حوزه اختصاصی تر انتخاب آدم اند. لينکهايی هم هست که هستند مثل يک کتاب مرجع در رف کتابخانه کوچک شخصی. گاهی به آنها سر می زنی.

به هرحال اگر به تو برگرديم من راستش زياد به اين نابغه سازی های پدر و مادرهای ايرانی اعتقاد ندارم و خوش بين نيستم و دير باورم. دوست دارم دوستان من يک هنر هم اگر دارند آن هنر را خوب خوب بدانند. اما تو ادعاهای زيادی در سايت خودت داری که من نمی دانم تا چه حد خوب خوب بر آنها مسلط هستی. ممکن است تو آدم نابغه ای باشی ولی اگر بر اساس نوشته هايت داوری کنم تو را بايد نوجوان باهوشی دانست که می خواهد به هر قيمت شده زود زود بزرگ شود. اما کاش می دانستی که خود را از چه نعمتی داری محروم می کنی. تو بزودی بزرگ خواهی شد و به آدم بزرگها خواهی پيوست. عجله لازم نيست. ولی اگر عجله کردی فردا که رسيده باشی بر گذشته ای که قدرش را ندانسته ای تاسف خواهی خورد. هوش قدر چيزها را دانستن است در وقت اش.

دو ست من تو می نويسی که به عربی و ايتاليايی و انگليسی مسلط هستی. نمی گويم نيستی ولی من چون دير باورم فقط می توانم زمانی ادعای زباندانی را بپذيرم که از تو مثلا نامه ای به انگليسی يا عربی دريافت کنم. می توانی آن نامه را در همين سيبستان بگذاری. من ايتاليايی نمی دانم و قضاوتی هم نمی توانم کرد. ولی اين را گفته باشم که تو زبان فارسی را هم هنوز خيلی بايد بيشتر از اينها بياموزی که در نوشته هايت می بينم.

من خوشحال می شوم دوستان نوجوان و با استعداد داشته باشم. اما گفتم: دوستان من هر کدام يکی دو هنر دارند و ادعای همه چيز دانی يا نيت همه چيز دان شدن ندارند و می کوشند همان هنرهای يکی دوگانه خود را خوب خوب پرورش و گسترش دهند.

خوشحالم به من سر زدی. تو از زمانی که برای من و دوستان حلقه ملکوت پيام های مشابه گذاشتی ذهن مرا به خود مشغول کرده بودی. خوشحالم که فرصتی پيش آمد از بيم و اميدهايم به تو بگويم.

دوستار،
مهدی جامی

اي دل مباش يكدم، خالي ز عشق و مستي
وآنگه برو كه رستي از نيستي و هستي
گر خرقه‌پوش بيني، مشغول كار خود باش
هر قبله‌اي كه بيني، بهتر ز خودپرستي
با ضعف و ناتواني، همچون نسيم خوش باش
بيماري اندرين ره، بهتز ز تن‌درستي
در مذهب طريقت، خامي نشان كفرست
آري طريق دولت، چالاكيست و چستي
تا فضل و عقل بيني، بي معرفت نشيني
يك نكته‌اي بگويم، خود را مبين كه رستي
در آستان جانان، از آسمان مينديش
كز اوج سربلندي، افتي به خاك پستي
خار ارچه جان بكاهد، گل عذر آن بخواهد
سهلست تلخي مي در جنب ذوق مستي
صوفي پياله پيما، حافظ قرابه پرهيز
اي كوته آستينان، تا كي درازدستي

لينك خواستن از كسي كه مدتهاست مطالبش را مىخوانم و پيامي نمىگذارم، بسي مشكل مىنمايد.... خيلي دوست دارم لطفي بكنيد و وقتي بگذاريد تا بيوگرافي حقير را مطالعه كنيد...
آشنايي شما با بنده، در ادامه، موفقيتهاي بسياري را برايم خواهد داشت. براي نويسنده‌يي كه در 14 سالگي و در آغاز راه است. دو كتاب منتشر شده‌ام را در صورت تمايل، خدمتتان تقديم خواهم كرد.
نيامدم اينجا كه از شما لينك بخواهم، اينها همگي بهانه‌هاي شروع يك تعامل منطقي و زيباست...
دوستتان دارم
با درود بىكران.

سلام

اين وبلاگ واقعا معتادي دارد و از آن بدتر وبگردي است. من را بگو كه از پول كفش و يا لباس مي زنم ا بتوانم سر ماه پول اشتراك اينترنت رابدهم و واقعا هم پاي لرزيدنش ايستادم.

موفق باشي.