خريدن يک تقويم/دفتر يادداشت مبتکرانه باعث می شود يکی دو روزی فکرم مشغول شود. همه ما عادت داريم که تقويم ها از اول سال شروع شوند و به پايان سال ختم. هميشه هم ديده ايم تقويم هايی را که در ماه سوم و چهارم سال روی دست فروشنده ها باد کرده و فروش نرفته اند. حراج هم که می شوند خريداران می دانند که کالای کج و معوج می خرند. اما با وجود تجربه هر ساله هيچ فکر نکرده ايم که دفتر تقويم را می شود چرخان کرد. سال را از هر جايش بگيری می شود تا سال بعد همان موقع ادامه داد و يک سال حساب کرد.

تقويمی که تازه ديده ام از جولای شروع می شود و تا سپتامبر 2005 هم ادامه دارد. حالا اين يک کالای خوب فرهنگی تازه و قابل فروش است. صفت باد کرده و روی دست مانده هم ندارد. شما آن را می خريد و يادداشت هاتان را از جولای شروع می کنيد. بالاخره عده ای هم هستند که وسط سال به فکر خريد يک دفتر يادداشت روزانه می افتند. همه دفترهايی از اين نوع که در ژانويه و اول سال فروش نمی رود. برای آنها هم که نيمه سال می آيند بايد فکر کرد آنهم بکر. اگر دفتر آنها از ژانويه شروع شود چند ماه را از دست داده اند و نيمی از دفتر را بايد سفيد بگذارند. پس بهتر آنکه برای مشتريان دير آمده از نيمه سال شروع کنيم و تا نيمه سال بعد ادامه دهيم. ...

اين خلاف عادت است. فکر بکر است. انديشيدن به نياز گروههای مختلف مردم است و حفظ تازگی است. و اينکه: شما هرگز دير نيامده ايد. ما کالای روزآمد در اختيار شما می گذاريم. شما از هيچکسی عقب تر نيستيد. تازه يک ابتکار را هم صاحب شده ايد.

اين آن چيزی است که من در تمدن غربی و در فلسفه اقتصاد و توليد غربی دوست می دارم و ارج می نهم.  همه نيازها محترم اند. برای همه نيازهای کوچک و بزرگ و ريز و درشت و ساده و پيچيده بايد فکر کرد و توليد کرد. اين اومانيستی ترين جنبه حيات غرب است و چيزی که همه می توانند از آن بياموزند. در بقيه چيزها غربی در جای خود خوب است و شرقی در جای خود. تقليد محال است و بی نتيجه يا دارای نتايج دردناک و يا مضحک. آموختن اما تنها راه تماس حقيقی با غرب است.