من معمولا از شعر و ادب و محافل ادبی اين روزها می گريزم. اين عشق قديم و يار صميم من است و ديدن و يادکرد دوباره اش مرا به آشوب می کشد. بهتر است حالا حالاها فاصله ام را از ادبيات به معنای مدرسی و محفلی آن حفظ کنم. اما فردا شب مجلس شعرخوانی سايه است. از آخرين افراد نسلی که بزرگان بسيار مثل خود او پرورد و شرح روزگار آنها را بايد روزی مثل آيزايا برلين در "متفکران روس" صاحب همتی در اثری همانند بنويسد. داشتم ويژه نامه مجله دفتر هنر را در باره سايه ورق می زدم - چاپ آمريکا، شماره پنجم، اسفند 1374- و باز دلم هوای عهد قديم کرد که در مقام دانشجوی ادب همواره در عطر آن زيسته ام. همه اينها را گفتم تا دو نکته را بگويم. اول همين شماره های ناب دفتر هنر که حال به 15 رسيده است و آخرينش ويژه نامه استاد شجريان است. دفتر هنر مجموعه درخشان و بی نظيری از اسناد ادبی و مقالات و عکس های عالی و خاطره انگيز را در باره شماری از برجسته ترين شخصيت های ادب و هنر ما به دست می دهد که در مطبوعات هم داخل و هم خارج کشور نمونه ندارد. دوديگر می خواستم غزلی از سيمين بهبهانی را نقل کنم که به استقبال شعر مشهور سايه گفته است- امشب به قصه دل من گوش می کنی. اين همان شعری است که بسياری به استقبال آن شعر گفته اند و استقبال فروغ فرخزاد از آن به اندازه اصلش آوازه يافته است: چون سنگها صدای مرا گوش می کنی / سنگی و ناشنيده فراموش می کنی. اما شايد کمتر خوانندگان غزل اين استقبال سيمين از همان شعر را هم به همان اندازه به ياد آورند. من اين استقبال را بسيار می پسندم. خودتان قضاوت کنيد: شب چون هوای بوسه و آغوش می کنی دزدانه جام ياد مرا نوش می کنی عريان ز راه می رسم و پيکر مرا پنهان به بوسه های گنه جوش می کنی شرمنده پيش سايه پروانه می شوم زان شمع شب فروز که خاموش می کنی ای مست بوسه دو لبم، در کنار من بهتر ز بوسه هست و فراموش می کنی صد صبح ديگرم ز سراپا دميده است تا کی حديث صبح بناگوش می کنی مشکن مرا چو جام که بی من شب فراق چون کوزه دست خويش در آغوش می کنی