مسعود بهنود را ديدم. می پرسيد که در باره بستن بخش نظرات وبلاگش چه فکر می کنم. بخش نظرات وبلاگ او هميشه از ديدگاههای مخالف و موافق پر بود. حالا آن را بسته است. می گفت که به اکراه اين گزينه را انتخاب کرده است. از تعدد کسانی که در چهار خطی که می نويسند چهل تا ناسزا به اين و آن و زمين و زمان نثار می کنند.

شيوا راه ديگری انتخاب کرده و آن فيلتر کردن نظرها ست. می گويد برنامه ای نوشته که روی کلمات معينی حساس است و پيام حاوی آن را به محض وصول پاک می کند چنانکه آی پی های خاص را که مرتب از آنها برای ارسال فحش نامه استفاده می شود نيز. تا اين بلا ها به سر خود آدم نيايد آن را حس نمی کند.

پای آخرين مطلب درخشان راجع به وبلاگ های حلقه ملکوت و نظراتی که برانگيخته ديدم يکی با لحن تحقير آميز نوشته که بابا اينا کی ين که تو با ارجاع به اونا می خوای واسه شون چار تا خواننده دست و پا کنی! فکر کردم خيلی بی انصاف است طرف. ولی چه عيبی دارد. در بحث وبلاگی به روی همه باز است و هر کس از ميانه بحث هم آمد داخل می تواند چيزی بگويد برود يا اصلا از اول هم باشد و نفهمد بحث از چيست و يا بفهمد و حوصله اش را نداشته باشد و خلاصه به هر دليلی دلش بخواهد به جای حرف نيشی بزند يا سنگی بيندازد و برود يا نرود و همان کنار به نظاره بايستد و خلاصه انواع حالات ممکن انسانی.

فکر کردم نوشتن در وبلاگ مصداق آرامش در حضور ديگران است. يا اگر آرامش در نوشتن است و هيجان در ديدن واکنش ها به هر تقدير عرضه انديشه است به عموم. انديشه ای که علی الاصول اگر در چارچوب منطق رسانه ای ماقبل اينترنت طرح می شد بين دوستان همدل و علاقه مندان بحث بايد می ماند اما حالا گرچه هنوز مخاطبان اصلی اش همان گروه ياد شده است اما باب بحث باز است. انگار در رواق مدرسه ای يا زيارتگاهی يا کافه دانشکده ای بحث می کنيم و افراد در گذر هم سخنان ما می شنوند و آزادند ان قلتی بگويند و بروند يا تا ان قلت ديگری بايستند و نظاره کنند.

پس وبلاگ سگالش است در حضور ديگران. مثل عشقباری بر کنار ساحل است يا بر نيمکت پارکی يا در اتاق خوابی شيشه ای. وبلاگ دموکراتيزه کردن زبان است و رابطه و انديشه. و در آن جريان دارد شط سرکش سرکشندگان. وبلاگ همان باغ بهشت صفتی است که تا دست فواره خواهش شد به ميوه سخن ديگری می رسد. تنها کليک بايد کرد. همين.