در ظرف يک هفته دو خبر مشابه رسيد که آمريکاييها دارند در دوشنبه و کابل دانشگاههايی تاسيس می کنند که آموزش در آنها به انگليسی است و زير نظر استادان بين المللی:

"اداره توسعه تجارت امریکا در نظر دارد پوهنتون یا دانشگاه امریکایی در افغانستان تاسیس کند. کار مطالعه امکانات تاسیس این دانشگاه با عقد قرار داد آغاز شد. محمد شریف فایض وزير تحصیلات عالی افغانستان آغاز کار این دانشگاه را زمینه بوجود آمدن رقابت و جلب متخصصین وکادرها از خارج و تربیه کادرهای جدید در داخل افغانستان می داند."

خبر دانشگاه آمريکايی در دوشنبه تاجيکستان از اين هم جدی تر است چراکه با يک بودجه 30 ميليون دلاری ظاهرا فقط برای تهيه کتاب همراه است.

اين دانشگاهها مرا به ياد دانشگاه پهلوی شيراز می اندازد. با اين اشتياقی که برای تحصيلات عالی در خارج هست بزودی و با معتبر شدن اين دانشگاهها دانشجويان ايرانی ممکن است آسان تر و ارزان تر ببينند که راهی اين دانشگاهها شوند تا برای دانشگاه مشابهی به بيروت يا قاهره بروند. تاثيرات چنين حرکتی در آشنايی بيشتر فارسی زبانان با هم قابل توجه است.

تاسيس اين دانشگاهها در جامعه تحصيلکرده افغان و تاجيک هم البته تحول تازه ای ايجاد خواهد کرد. اگر تحصيلکرده های فعلی نجنبند و عقب ماندگيهای علمی خود را که به هر دليل پيش آمده جبران نکنند تا 4-5 سال ديگر فارغ التحصيلان اين دو دانشگاه بسياری از پست های حساس را از آن خود خواهند کرد و به مرجع اجتماعی نسل نو بدل خواهند شد.