حتما ماه زده می شوم. من به تاثير وضع فلکی بر آدمی باور دارم دقيقا چگونه تاثير می گذارد نمی دانم ولی همانطور که ماه بر مد دريا موثر است بر ما نيز هست.

حتما ماه زده می شوم که چنين يکباره تلخ می شوم و گزنده و بی تحمل و گريزان از جمع که سهل است حتی از دوستان. در غار بی نيازی اعتکاف می کنم ولی زود ندای کلمينی يا حميرا بر می دارم.

گاهی فقط زن تنهايی ما را پر می کند.

ما انسانيم خدا نيستيم. حتی خدا نيز با کسانی از گزيدگان راه تکليم پيش می گيرد و جهان را می آفرد تا تنها نباشد.

جهان طبع زنانه دارد. کشف من نيست يافته قديم است. وقتی هم که آدم تنها بود حوا رخ نمود و در قرآن هست که به زن آسايش می گيريد و انس.

تنهايی بزرگترين هراس است.